Οι στίχοι από το λαϊκό άσμα του Γρηγόρη Μπιθικώτση δεν θα μπορούσαν να αποτυπώσουν καλύτερα την κατάσταση που βιώνει το σωματείο της Ρόδου τα τελευταία χρόνια. Ένας σύλλογος δέσμιος στον εγωκεντρισμό ενός ανθρώπου (και μερικών ακόμη άσχετων που αποτελούν τον περίγυρο του) που αρνείται πεισματικά να τον αφήσει να ανασάνει, ενώ δεν έχει να προσφέρει τίποτα απολύτως.
Ο Αντώνης Μαρτίνης ποδοσφαιρικά έχει αποδείξει πως έχει γεννηθεί για την καταστροφή (για τις επιχειρήσεις του δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω, μπορούν να το κάνουν άλλοι). Ο κόσμος της ομάδας του συγχώρησε την διάλυση της το 2011, στάθηκε στο πλευρό του (πολλές φορές και λανθασμένα), αλλά τα τελευταία χρόνια συνεχίζει αυτό για το οποίο είναι πιο ικανός από τον καθένα. Να διαλύει ότι φτιάχνει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, είτε γιατί έχει μάθει να λειτουργεί με τρομερή προχειρότητα, είτε γιατί ο εγωκεντρισμός του δεν τον αφήνει να συνεργαστεί με ανθρώπους που έχουν σωστή, αλλά διαφορετική άποψη από τον ίδιο.
Ο κόσμος της Ρόδου σαφώς και έχει ευθύνες. Τα καμπανάκια του κινδύνου ηχούσαν από το μακρινό 2019. Κάποιοι τα είχαμε επισημάνει και τότε, αλλά στον βωμό των επιτυχιών, αυτοί που ήταν κοντά στην ομάδα έκλειναν τα αυτιά τους και εμείς αποφασίσαμε πως ειναι καλύτερο να κάνουμε ένα βήμα πίσω. Ξύπνησαν αργά και πλέον ζουν τον απόλυτο εφιάλτη. Έναν άνθρωπο να γελοιοποιεί τον σύλλογο που αγαπούν σε μόνιμη βάση, ενώ οι ίδιοι αντιδρούν (δυστυχώς γι αυτούς) μόνο μέσα από τα Social Media.
Για τα όσα βιώνει η Ρόδος και για τα διαδικασίες που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες (και όχι μόνο), σας έχει ενημερώσει ο Φώτης Καστρενός και δεν ωφελεί να το κάνω κι εγώ. Δεν θέλω κιόλας. Είχα αποφασίσει να μην ασχοληθώ, το ίδιο είπα και στον φίλτατο δικηγόρο που έσπευσε να με πάρει τηλέφωνο διαφωνώντας για τα όσα είχαν γραφτεί στο άρθρο της Δευτέρας από τον συνεργάτη μου. Η είδηση της απομάκρυνσης του Γιάννη Κάππου ωστόσο από τις ακαδημίες του συλλόγου δεν μου άφησε επιλογή. Παρότι βρίσκομαι κάτι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την βάση μου, πήρα το πληκτρολόγιο για να αποτυπώσω τα όσα σκέφτομαι και δεν είναι λίγα.
Η απομάκρυνση ενός ανθρώπου που έχει δημιουργήσει ακαδημίες πρότυπο με σύγχρονες εγκαταστάσεις και εκατοντάδες παιδιά αποτελεί μια ακόμη απόφαση ντροπής και αχαριστίας. Αρκετά από τα δημιουργήματα του Γιάννη Κάππου και των συνεργατών του, έχουν φέρει τίτλους στον σύλλογο, ενώ τα τελευταία χρόνια εισχωρούν και σε ρόστερ ομάδων είτε Γ Εθνικής, είτε Α Κατηγορίας. Βέβαια από τον Αντώνη Μαρτίνη όλα πρέπει να τα περιμένεις. Αλήθεια όμως ο Γιώργος Κεχαγιόγλου με τι μούτρα θα πάει αύριο το απόγευμα να συστηθεί στους γονείς των ακαδημιών; Με τι μούτρα θα αντικρίσει στην μικρή κοινωνία που ζούμε τον Γιάννη Κάππο στα μάτια ; Έχει ο ίδιος άραγε κάποιου τύπου ενσυναίσθηση του τι πάει να κάνει;
Έχω αναφέρει πολλάκις πως την μεγαλύτερη ευθύνη των όσων συμβαίνουν δεν την έχει ο Αντώνης Μαρτίνης. Αυτός πάντα έτσι ήταν και δεν θα άλλαζε. Την έχουν όμως όσοι συνεργάζονται ακόμη στο πλευρό του, πουλώντας φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες πως δήθεν αγαπούν αυτή την ομάδα, ενώ στην πραγματικότητα είναι οι απόλυτοι υπεύθυνοι της καταστροφής της. Και ναι ο νέος υπεύθυνος ακαδημιών του συλλόγου θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Τους υπόλοιπους τους έχω ονοματίσει ξανά. Κάπως έτσι λοιπόν μπαίνει ταφόπλακα σε ένα ιστορικό σωματείο. Ίσως ειναι καλύτερο για όλους, όσοι πραγματικά αγαπούν την ομάδα τους, είτε λέγεται Ρόδος, είτε Διαγόρας, είτε Ιάλυσος, σίγουρα δεν θέλουν τέτοιο φινάλε, αλλά από την άλλη είναι και μια μικρή λύτρωση γι αυτούς.
Υ.Γ: Το χειρότερο είναι ότι στο πλευρό του Αντώνη Μαρτίνη υπάρχουν άνθρωποι που διεκδικούν θέση και στην Ένωση. Κατάστρεψαν περισσότερες από μια ομάδες και θέλουν να πείσουν τον κόσμο ότι θα διορθώσουν το ποδόσφαιρο στα Δωδεκάνησα. Δεν χρειάζεται να αναφέρω κι άλλα στο συγκεκριμένο άρθρο. Ο κόσμος ξέρει…
Υ.Γ 2: Ξέρω ναι..Αύριο τηλέφωνα, απειλές για μηνύσεις, δικαστήρια, εισαγγελείς. Επειδή υπάρχει θέμα ρευστότητας, προτίθεμαι να πληρώσω και τα παράβολα γιατί έχω κουραστεί να κάνω την ίδια ανούσια συζήτηση τηλεφωνικά. Καλή χρονιά και καλά μυαλά.
