Το φετινό ξεκίνημα του Φοίβου Κρεμαστής, βρήκε τον Νίκο Ορφανίδη να παίρνει τα κλειδιά της ομάδας, μετά την περσινή επιτυχημένη εξάμηνη «πυροσβεστική» του θητεία. Ο νεαρός τεχνικός κλήθηκε να διαχειριστεί μια χρονιά γεμάτη προκλήσεις και σημαντικές ατυχίες που είχαν ως αποτέλεσμα να διαθέτει ένα ρόστερ με περιορισμένες επιλογές. Με οδηγό το ποδοσφαιρικό του ένστικτο, την πίστη του στα νέα παιδιά και την δίψα του για διάκριση, οδήγησε την αγαπημένη του ομάδα στην κατάκτηση του Κυπέλλου Δωδεκανήσου, υπογράφοντας μια προσωπική αλλά και διοικητική δικαίωση.
Το περασμένο καλοκαίρι η διοίκηση του Φοίβου πήρε την απόφαση να δώσει τα «κλειδιά» του πάγκου της στον Νίκο Ορφανίδη. Οι ιθύνοντες του συλλόγου προτίμησαν να εμπιστευτούν έναν δικό τους άνθρωπο, μια μορφή που έχει γράψει «χρυσές» σελίδες με την φανέλα του Φοίβου ως ποδοσφαιριστής. Το στοίχημα, ωστόσο, από τον πάγκο ήταν διαφορικό. Ο νεαρός τεχνικός κλήθηκε να χτίσει ένα ρόστερ που έπρεπ να παντρέψει την εμπειρία με την νιότη, συνδυάζοντας το καλό ποδόσφαιρο με τα αποτελέσματα που είναι πάντα το ζητούμενο για έναν σύλλογο όπως ο Φοίβος.
Η διαδρομή δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Ο Φοίβος κλήθηκε να διαχειριστεί πολλές αναποδιές μέσα στην χρονιά και σε αντίθεση μ’ άλλες ομάδες δεν διέθετε ένα βαθύ ή υπερπλήρες ρόστερ. Παρόλα αυτά, ο Ορφανίδης, όπως και στο πρώτο του εξάμηνο ως προπονητής δεν φοβήθηκε να… ρίξει στα βαθιά παιδιά της νέας γενιάς, δείχνοντας πως τα πιστεύει πραγματικά. Τους έδωσε χόρο, χρόνο και αυτοπεποίθηση. Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν εκείνα να τον δικαιώσουν στον απόλυτο βαθμό μέσα στον αγωνιστικό χώρο δείχνοντας ότι οι «Κρεμαστενοί» διαθέτουν παρόν, αλλά και μέλλον.
Το επιστέγασμα αυτής της δουλειάς γράφτηκε στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Δωδεκανήσου. Ο Φοίβος παρουσιάστηκε στο Δημοτικό Στάδιο σαν μια καλοκουρδισμένη μηχανή που ήξερε ακριβώς τι ήθελε και πως να το πάρει. Ήταν μια ομάδα απόλυτα έτοιμη πνευματικά για την κούπα.
Η κατάκτηση του 10ου Κυπέλλου κρύβει και μια μοναδική ιστορική ιδιαιτερότητα για τη σύγχρονη εποχή του συλλόγου. Είναι ο πρώτος τίτλος που πανηγυρίζει ο Φοίβος χωρίς τον Σάββα Ορφανίδη στον πάγκο του. Και μ’ αυτά τα περίεργα της μοίρας, το επίθετο «Ορφανίδης» μοιάζει μ’ έναν περίεργο τρόπο να παραμένει χαραγμένο στην ομάδα της Κρεμαστής και να την οδηγεί και πάλι σ’ έναν τίτλο.
Πλέον, ο Νίκος Ορφανίδης μπαίνει σ’ ένα κλειστό κλαμπ ανθρώπων που έχουν πανηγυρίσει τίτλο με τον Φοίβο τόσο ως ποδοσφαιριστές, όσο και ως προπονητές. Όταν ένας άνθρωπος που έχει ματώσει για τη φανέλα της ομάδας του, την οδηγεί στην κατάκτηση ενός τροπαίου από την άκρη του πάγκου, η ιστορία αποκτά μια άλλη, πιο γλυκιά ομορφιά. Η κατάκτηση του Κυπέλλου είναι η απόλυτη δικαίωση της διοίκησης που πίστεψε σ’ έναν δικό της άνθρωπο, αλλά και του ίδιου που δεν φοβήθηκε την πρόκληση και σαν έτοιμος από καιρό «άρπαξε» την ευκαιρία από τα μαλλιά. Και το ταξίδι στην προπονητική για εκείνον μόλις ξεκίνησε.
