Η επιστροφή του Ευκλή Σορωνή στην Α’ Κατηγορίας συνέπεσε με το ιστορικό ορόσημο των 100 χρόνων από την ίδρυσή του. Αυτό που ακολούθησε, ήταν μια σεζόν βγαλμένη από τα πιο όμορφα ποδοσφαιρικά παραμύθια. Μπορεί η κούπα του Κυπέλλου να μην κατέληξε στη Σορωνή, όμως σε καμία περίπτωση ένας χαμένος τελικός δεν μπορεί να μειώσει ή να χαρακτηρίσει αποτυχημένη μια χρονιά ορόσημο για τον σύλλογο. Ο Ευκλής επέστρεψε για τα καλά στο τοπικό στερέωμα, εντυπωσίασε, και το κυριότερο; Έφερε ξανά την κερκίδα και το χωριό στο γήπεδο.
Η πορεία του φετινού Ευκλή στην επιστροφή του στην Α’ Κατηγορία, ήταν αν μη τι άλλο, ονειρική. Η κατάληψη της 2ης θέσης στο πρωτάθλημα, σε συνδυασμό με το ελκυστικό και γεμάτο υγεία ποδόσφαιρο που παρουσίασε, ανάγκασε τον φίλαθλοι κοινό να στρέψει το βλέμμα του στη Σορωνή. Η συμμετοχή στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου Δωδεκανήσου ήταν το κερασάκι στην τούρτα μιας απόλυτα πετυχημένης διαδρομής.
Στο ποδόσφαιρο, όμως, η επιτυχία δεν μετριέται πάντα σε μετάλλια και κούπες. Το μεγαλύτερο και πιο ουσιαστικό κέρδος για τον σύλλογο φέτος ήταν οι γεμάτες εξέδρες. Ο Ευκλής κατάφερε να ζεστάνει ξανά τον κόσμο του, να τον φέρει μαζικά πίσω στο γήπεδο και να δημιουργήσει μια τρομερή συσπείρωση γύρω από την ομάδα. Αυτή η ζωντανή σχέση εξέδρας και αγωνιστικού χώρου είναι η πιο ισχυρή βάση για τα επόμενα χρόνια του σωματείου.
Αρχιτέκτονας αυτής της πορείας ήταν αναμφίβολα ο Γιάννης Μπερετούλης. Η είδηση της αποχώρησής του από την τεχνική ηγεσία αφήνει πίσω της μια τεράστια παρακαταθήκη για τη συνέχεια. Ο νεαρός τεχνικός έκανε σπουδαία δουλειά, παρουσίασε ένα σύγχρονο, πειθαρχημένο σύνολο και απέδειξε ότι το μέλλον του ανήκει στους πάγκους. Ένα χαμένο παιχνίδι, ακόμα κι αν αυτό είναι ένας τελικός, δεν μπορεί να σβήσει ούτε στο ελάχιστο το έργο του.
Για τον ίδιο τον Μπερετούλη, αυτός ο τελικός είχε μια πολύ βαθύτερη, προσωπική σημασία. Είχε κίνητρο για παραπάνω από έναν λόγους, θέλοντας να σηκώσει αυτό το τρόπαιο για να το αφιερώσει κάπου συγκεκριμένα. Η ζωή και το ποδόσφαιρο, ωστόσο, δεν κάνουν πάντα το χατίρι στα ανθρώπινα συναισθήματα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το σπουδαίο έργο του Μπερετούλη μόλις ξεκίνησε. Ευχή όλων είναι να τελειώσουν σύντομα όλα καλά, να ξεπεραστούν όλα τα προβλήματα και να επιστρέψει σύντομα στους πάγκους. Μαζί με την οικογένεια του που βρίσκεται πάντα δίπλα του και τον στηρίζει σε κάθε του βήμα.
Η επόμενη μέρα βρίσκει τον Ευκλή Σορωνής σε μια εντελώς διαφορετική αφετηρία από τη φετινή. Το νερό έχει μπει για τα καλά στο αυλάκι. Η ομάδα δεν είναι πλέον ο «νεοφώτιστος» που ψάχνει να προσαρμοστεί και να παραμείνει, αλλά μια υπολογίσιμη δύναμη της Α’ Κατηγορίας. Το μεγάλο στοίχημα από εδώ και πέρα για τη διοίκηση και τους ανθρώπους του συλλόγου είναι η διάρκεια. Να διατηρηθεί η φιλοσοφία, να αξιοποιηθεί η η φετινή χρονιά και οι «πράσινοι» να παραμείνουν σταθερά στο προσκήνιο του Δωδεκανησιακού ποδοσφαίρου, γράφοντας στο μέλλον τις δικές τους «χρυσές» σελίδες.
